BERSIH: Berunding Jika Ikhlas Mahu Tegakkan Demokrasi

Bersih telah mengemukakan 8 tuntutan kepada Suruhanjaya Pilihanraya. Daripada jumlah ini, hanya 4 yang berkait secara langsung dengan bidangkuasa SPR, iaitu (i) membersihkan daftar pemilih; (ii) memperbaiki sistem undi pos; (iii) menggunakan dakwat kekal; dan (iv) membenarkan tempoh kempen minima selama 21 hari.

Selebihnya berupa kenyataan motherhood yang umum, iaitu (v) akses kepada media secara adil dan bebas; (vi) memperkukuhkan institusi awam; (vii) menghentikan rasuah, dan (viii) menghentikan politik kotor.

Pengerusi SPR, Tan Sri Abdul Aziz Yusof, dalam wawancaranya di RTM 1 malam tadi telah menjelaskan beberapa perkara. Antaranya, mengenai penggunaan dakwat kekal yang tidak boleh dilakukan pada ketika ini kerana ianya memerlukan pindaan perlembagaan. BN tidak mempunyai majoriti 2/3 di Dewan Rakyat untuk membolehkan pindaan dibuat.

Abdul Aziz juga telah menyatakan kesediaan beliau untuk berbincang dengan Bersih, dengan syarat mereka membatalkan hasrat mengadakan perhimpunan haram. Ini adalah sesuatu yang agak luar biasa. Kalau hendak dikira, sebagai Pengerusi SPR, beliau boleh sahaja menolak untuk berbincang dengan sebuah pertubuhan haram. Lagipun, perbincangan telah dibuat sebelum ini dan penjelasan telah diberikan kepada Bersih. Namun, mereka tetap berdegil mahu menganjurkan demonstrasi jalanan.

Tetapi pintu tetap dibuka kepada Bersih untuk berbincang demi mencari kejernihan. Kita tunggu samada Bersih akan menerima pelawaan ini dan membatalkan hasrat mereka untuk berhimpun secara haram.

Saya fikir, kita tidak perlu memberitahu Bersih bahawa perundingan dengan pihak yang berkepentingan adalah sebahagian penting daripada amalan demokrasi yang sihat. Sekiranya mereka ikhlas mahu menegakkan demokrasi, maka undangan untuk berbincang ini perlu disahut serta merta.

PAS Ganti UMNO?

PAS ganti UMNO. Inilah yang dicanang oleh orang-orang PAS ketika ini. Kononnya PAS akan menang besar dalam PRU akan datang, menjadi parti yang memenangi jumlah kerusi paling banyak dalam Pakatan Rakyat, dan jika Pakatan Rakyat memenangi PRU ke-13, PAS akan mengambil tempat UMNO sebagai parti teras yang memimpin kerajaan.

Bolehkah PAS ganti UMNO? PAS boleh ganti UMNO jika parti itu mendapat sokongan besar orang Melayu dalam PRU akan datang. Sokongan orang Melayu kepada PAS mestilah melebihi sokongan mereka kepada UMNO.

Ini adalah satu cabaran besar bagi PAS. Selama ini, persaingan untuk memenangi undi Melayu menyaksikan pertarungan yang sengit antara PAS dan UMNO. Dalam kesemua pertarungan ini, UMNO mempunyai kelebihan berbanding PAS.

Pencapaian terbaik PAS adalah dalam PRU 1999. PAS memenangi 27 kerusi Parlimen, kesemuanya di kawasan majoriti besar Melayu. Selain itu, PAS juga berjaya mengekalkan pemerintahan di Kelantan, merampas Terengganu daripada BN dan hampir-hampir menguasai Kedah.

Pencapaian PAS ini bukanlah disebabkan oleh kekuatan parti itu, tetapi kerana wujud apa yang disebut sebagai ‘Malay revolt’ kepada BN ekoran pemecatan Anwar Ibrahim daripada UMNO dan kes liwatnya di mahkamah.

Buktinya, dalam PRU 2004, waktu mana amuk Melayu kepada BN sudah surut dan faktor Anwar sudah tiada lagi, PAS hanya menang 7 kerusi Parlimen, kalah di Terengganu dan hampir-hampir kalah di Kelantan. Presiden PAS, Hadi Awang, pun kalah di Parlimen Marang.

Pun begitu, nasib PAS kembali cerah dalam PRU 2008. Tsunami politik 2008 telah memberi nafas baru kepada PAS. Parti itu telah memenangi 23 kerusi Parlimen, berjaya merampas Kedah daripada BN dan membentuk kerajaan bersama-sama dengan DAP dan PKR di Selangor dan Perak.

Tetapi, berbeza dengan PRU 1999, kemenangan PAS dalam PRU 2008 bukan disebabkan oleh amuk Melayu kepada BN mahupun faktor Anwar Ibrahim. Ia lebih kepada faktor kelemahan BN sendiri di samping berlakunya penghijrahan ketara undi bukan Melayu kepada pembangkang.

PAS membuat perhitungan yang silap jika menganggap parti itu akan mendapat sokongan besar orang Melayu dalam PRU ke-13. Dalam beberapa siri pilihanraya kecil baru-baru ini, sokongan orang Melayu kepada PAS semakin merosot. Di Kelantan, iaitu negeri kubu kuat PAS, parti itu hampir kalah dalam PRK Manek Urai dan kecundang di PRK Galas. Di luar Kelantan, undi Melayu kepada UMNO meningkat dengan ketara berbanding PAS seperti yang dapat dilihat dalam PRK Kerdau, Merlimau dan Tenang. Beberapa siri kajian pendapat yang dilakukan oleh badan-badan bebas juga menunjukkan undi Melayu kepada PAS semakin merosot.

Apa lagi, tindak-tanduk PAS setelah bekerjasama semula dengan DAP menampakkan parti itu telah mengenepikan slogan-slogan yang sebelum ini digunakan untuk menarik undi Melayu/Islam. Walau apa pun yang dikatakan oleh PAS untuk mewajarkan hubungannya dengan DAP, orang Melayu melihat PAS lebih banyak mengalah kepada DAP.

Kalau trend ini berterusan sehingga ke PRU-13, pastinya PAS akan menghadapi situasi yang amat sukar untuk menyaingi UMNO dalam memenangi undi Melayu. Jika PAS gagal memenangi undi Melayu, maka jumlah kerusi yang akan dimenangi oleh PAS adalah kecil. Sekalipun PAS dapat mengekalkan kesemua kerusi Parlimen yang dimenanginya sekarang, PAS akan menjadi parti komponen terkecil dalam PR.

Justeru, bolehkah PAS menggantikan UMNO? Tentu sekali tidak boleh. Mustahil untuk PAS menggantikan UMNO jika PAS gagal memenangi undi Melayu melebihi apa yang diperolehi oleh UMNO.

Jika PAS tidak boleh menyaingi UMNO dalam memenangi undi Melayu, mampukah muslihat terbaru PAS menggugurkan agenda Negara Islam membolehkan parti itu memenangi lebih banyak kerusi dengan sokongan bukan Melayu? Saya tak fikir begitu. Di kawasan-kawasan majoriti Cina, sudah tentu DAP akan bertanding, bukan PAS. Di kawasan-kawasan campuran pun, PKR yang akan bertanding, bukan PAS. Jika PAS bernasib baik, mungkin ada lah satu atau dua kawasan majoriti kecil Melayu yang akan diberikan kepada PAS. Tetapi itu tidak cukup untuk membolehkan PAS memenangi jumlah kerusi yang banyak di luar kawasan majoriti besar Melayu.

Maka, apa akan jadi kepada PAS? Besar kemungkinan jumlah kerusi yang akan dimenangi oleh PAS dalam PRU akan datang adalah lebih kecil berbanding DAP dan PKR. Angan-angan PAS untuk menggantikan UMNO tidak akan kesampaian. Sebaliknya, PAS hanya akan menjadi sebuah parti kecil dalam PR yang akan terus dipergunakan oleh DAP dan PKR (baca Anwar Ibrahim) untuk mencapai cita-cita politik mereka.

Bersih Yang Kotor

Parti-parti pembangkang dan NGO pro-pembangkang terus berdegil untuk menganjurkan demonstrasi jalanan yang dinamakan Bersih 2.0. Alasan mereka adalah untuk menuntut pilihanraya yang lebih adil dan bersih. Maksudnya pilihanraya yang diadakan sebelum ini adalah zalim dan kotor. Digambarkan pilihanraya di Malaysia penuh dengan rasuah, penipuan dan kerakusan kuasa pemerintah menindas parti pembangkang.

Anehnya, dalam setiap pilihanraya di negara kita, parti pembangkang tidak pernah gagal memenangi sebarang kerusi. Malah dalam Pilihanraya Umum 2008, pakatan pembangkang menguasai 5 buah negeri dan menafikan majoriti 2/3 BN di Parlimen. 8 daripada 16 pilihanraya kecil yang diadakan sejak 2008 juga dimenangi oleh parti pembangkang.

Jika benar seperti didakwa, maka pastinya BN dapat menang mudah dalam setiap pilihanraya dengan memperolehi majoriti besar. Namun, hakikatnya tidak begitu. Pilihanraya di negara kita tidak menjanjikan kemenangan mudah bagi parti pemerintah.

Parti pemerintah berhempas pulas untuk memenangi pilihanraya. Bergantung kepada isu dan mood rakyat, adakalanya parti pemerintah menang, ada ketika kalah juga. Pendek kata, pilihanraya di Malaysia adalah antara yang paling kompetitif di rantau ini, jika tidak di dunia.

Tetapi parti-parti pembangkang dan NGO pro-pembangkang tidak mahu mengiktiraf hakikat ini. Samalah seperti mereka mengatakan Malaysia bukan negara Islam suatu ketika dahulu. Selama berdekad mereka berdegar-degar menjaja model negara Islam yang kononnya berdasarkan prinsip al-Qur'an dan al-Sunnah. Akhirnya, mereka sendiri mengatakan Negara Islam tidak ada dalam al-Qur'an. Pelik!

Begitu juga dengan pilihanraya di Malaysia. Setiap kali menjelang pilihanraya umum, mereka mendendangkan lagu kononnya pilihanraya kita adalah zalim dan kotor. Bila sudah menang, mereka diam terus.

Oleh kerana pilihanraya umum mungkin akan diadakan tidak lama lagi, parti-parti pembangkang dan NGO pro-pembangkang sekali lagi mendendangkan lagu lama. Berdegar-degar menuduh pilihanraya kita zalim dan kotor. Justeru, rakyat diajak turun ke jalanan untuk menuntut pilihanraya yang adil dan bersih.

Mulanya 300,000 orang dijangka akan memenuhi jalan-jalan raya di Kuala Lumpur pada 9 Julai. Mutakhir ini, dengar khabar sasarannya sudah meningkat lebih daripada itu. Jika jumlahnya melebihi 300,000 orang, maka pihak penganjur bukan lagi berniat untuk melakukan perhimpunan aman yang haknya dilindungi oleh Perlembagaan. Kecenderungan penganjur ialah untuk melakukan rusuhan. Rusuhan dan perhimpunan haram tidak dilindungi oleh Perlembagaan.

Walaupun demonstrasi Bersih 2.0 dianjurkan oleh sebuah pertubuhan haram yang diketuai oleh bekas Presiden Majlis Peguam, Ambiga Sreenevasan, tetapi nampaknya Pemuda PAS sedang giat mengerah pemuda-pemuda di seluruh negara untuk menyertai demonstrasi ini. Rusuhan di Mesir, Tunisia, Syria dan di negara-negara Timur Tengah yang lain dijadikan pembakar semangat untuk mempengaruhi para pemuda kita menyertai demonstrasi jalanan untuk menggulingkan kerajaan yang sah.

Ini satu ironi. Dahulu, demokrasi di negara-negara Islam, termasuk di Timur Tengah dan Asia Tenggara, difahami dalam konteks penyertaan gerakan Islam dan parti-parti politik Islam dalam pilihanraya serta keupayaan mereka untuk membentuk dan mentadbir kerajaan yang dipilih oleh rakyat. Kini tidak lagi. Demokrasi diraikan dengan rusuhan jalanan yang didalangi oleh parti yang mendakwa memperjuangkan Islam.

Apakah muslihat mereka? Mahu menuntut pilihanraya yang lebih adil atau mahu menggulingkan kerajaan yang sah melalui rusuhan jalanan yang kotor? Atau mahu menggantikan pilihanraya yang demokratik dengan rusuhan jalanan sebagai cap kempa demokrasi yang baru?

Namanya bersih, tapi niatnya busuk dan kotor!

Negara Islam PAS

Bila Haji Hadi sebut konsep Negara Islam tiada dalam al-Qur’an, terdetik di hati saya untuk menyemak kembali Dokumen Negara Islam yang beliau sendiri lancarkan pada tahun 2003. Dalam prakatanya, Haji Hadi menyebut (versi Bahasa Inggeris):

The Publication of this document is sufficient evidence to quash allegations that PAS never intended and would not establish the Islamic State, as alleged to run counter to PAS’ political interest.

Verily the responsibility of establishing an Islamic Government is as important as establishing the other daily rituals of Islam. This is in fact evident from the principle of Islamic maxim which states:

“Something becomes obligatory if an obligatory injunction fails to be fulfilled without it”

Hence since the successful implementation of the obligatory injunction of ‘enjoining good and forbidding vice’ and the entire good governance, is dependent on the acquiring of the executive power, thus the ESTABLISHMENT OF THE ISLAMIC STATE HAS BECOME OBLIGATORY.

Dengan bersandarkan kaedah syarak ma la yatimmul wajib illa bihi fa huwa wajib (sesuatu yang tak sempurna perkara wajib tanpanya, maka ianya juga adalah wajib), maka Haji Hadi pada tahun 2003 memfatwakan penubuhan negara Islam adalah WAJIB.

Kaedah syarak mana pula yang Haji Hadi guna untuk menafikan kewajipan mendirikan negara Islam kali ini?

Haji Hadi tak perlu jawab kerana kita tahu jawapannya. Tidak ada kaedah syarak. Yang ada hanyalah kemahuan kuasa menuju ke Putrajaya bersama DAP dan PKR. Oleh kerana DAP tak boleh terima negara Islam, PKR pun tak boleh terima negara Islam, maka itu perjuangan mendiri negara Islam ala PAS perlu dibenam.

DAP 1, PKR 1, PAS 0

Sebelum ke Putrajaya pun PAS dah kalah dalam mempertahankan prinsip Islam. Berapa banyak lagi yang PAS akan kalah?

Interlok: Antara Pemikiran Rasional dan Ego Kaum

1. Kontroversi novel Interlok karya Sasterawan Negara Datuk Abdullah Hussain nampaknya masih belum berakhir. Keputusan kerajaan untuk mengekalkan novel ini dengan pindaan pada bahagian yang dianggap sensitif oleh masyarakat India telah menerima pelbagai reaksi.

2. MIC menerima keputusan ini dengan baik sambil mengingatkan pindaan dibuat dengan teliti supaya tidak timbul lagi pertikaian selepas ini. Namun, beberapa NGO India masih bertegas mendesak supaya novel ini ditarik balik.

3. GAPENA menyambut baik keputusan kerajaan mempertahankan Interlok dan bersedia menyertai panel bebas yang akan ditubuhkan untuk mengkaji pindaan pada novel tersebut. PERKASA sebaliknya tidak bersetuju dengan keputusan kerajaan. Bagi NGO Melayu ini adalah lebih baik Interlok ditarik balik daripada dipinda.

4. Saya perhatikan dari mula lagi terdapat dua suara yang ekstrem dalam isu ini. Dalam kalangan masyarakat India, suara ekstrem mahukan supaya novel ini ditarik balik. Tiada kompromi. Walaupun pada asalnya hanya perkataan Paria yang menjadi isu, bahagian-bahagian lain turut dipertikaikan kemudiannya.

5. Dalam kalangan masyarakat Melayu, isu Interlok tidak begitu mendapat perhatian di peringkat awalnya. Keadaan berubah apabila novel ini dibakar oleh sekumpulan orang India di Kelang. Tiba-tiba isu ini menjadi hangat. Maruah orang Melayu seluruhnya tercalar dan tercabar.

6. Forum demi forum, wacana demi wacana diadakan untuk mempertahankan setiap patah perkataan dalam Interlok. Novel ini semacam sebuah kitab suci bagi orang Melayu. Malah, ramai juga di kalangan orang Melayu yang menyandarkan hujjah pada kepercayaan dalam agama Hindu bahawa setiap buku itu suci demi mempertahankan Interlok. Tiada kompromi lagi bagi orang Melayu. Seluruh isi perut novel ini mesti dipertahankan.

7. Kini, kontroversi Interlok bukan lagi berkisar pada isi kandungan atau mesej murni yang hendak disampaikan oleh penulis melalui karyanya. Bukan juga mengenai kepentingan pelajar yang akan mentelaah buku ini di dalam bilik darjah. Interlok adalah maruah dan emosi dua kaum. Kedua-duanya tidak mahu berkompromi, kerana kompromi bererti mengalah.

8. Semakin lama isu ini dibiarkan berlanjutan, semakin ekstrem posisi kedua-dua pihak. Sebelum ini, buku Interlok dibakar. Kemudian hari, entah apa pula yang akan dibakar. Biasanya, manusia ini apabila marah fikirannya tidak rasional lagi. Tatkala nafsu amarah memuncak, syaitan dan iblis mula berdamping.

9. Sekarang, keputusan telah dibuat. Novel Interlok kekal, tetapi pindaan akan dibuat pada bahagian yang dianggap sensitif. Keputusan ini bukanlah sesuatu yang popular kerana yang marah masih marah lagi. Hanya mereka yang berfikir secara rasional menerima keputusan ini dengan baik. Itupun setelah menelan ego dan emosi kaum.

10. Asas pertimbangan keputusan ini adalah mudah dan rasional. Pertama, Interlok adalah satu karya yang amat baik dan mesejnya amat murni. Menarik balik novel ini tatkala fikiran yang rasional mengakui kebaikannya adalah sesuatu yang tidak munasabah. Seorang yang rasional tidak akan melakukan sesuatu yang tidak munasabah.

11. Kedua, yang menjadi isu adalah frasa kasta Paria yang dianggap sensitif oleh orang India. Mereka tidak suka dengar perkataan itu. Walau dikatakan kasta adalah fakta sejarah, sistem yang diiktiraf oleh agama Hindu dan satu amalan yang masih dipraktikkan sehingga sekarang, orang India tidak suka perkataan itu disebut. Jadi, apa salahnya perkataan itu dipinda, tanpa menjejaskan plot cerita dan mesej novel yang murni. Ia adalah sesuatu yang munasabah.

12. Tambahan pula, yang dipinda adalah edisi pelajar, bukan karya asal yang tidak pernah disentuh. Sebelum inipun, dengan izin penulis, sudah 10 pindaan dibuat pada novel Interlok edisi pelajar. Terdapat beberapa bahagian pada novel ini yang dianggap tidak sesuai untuk didedahkan kepada pelajar belasan tahun, justeru ia diedit. Malah, adalah menjadi satu kebiasaan teks edisi pelajar diedit untuk memastikan ianya sesuai digunakan di bilik darjah.

13. Jika dilihat secara rasional, keputusan mengekalkan novel Interlok edisi pelajar dengan pindaan pada bahagian yang sensitif tidak sepatutnya menjadi isu. Tetapi ia menjadi isu kerana Interlok sudah menjadi isu politik, isu maruah dan ego kaum.

14. Ada yang mengatakan keputusan ini bermakna UMNO tunduk kepada desakan MIC dan NGO India. Saya rasa tidak. Novel Interlok tidak digugurkan seperti yang dituntut mereka. Mengapa UMNO perlu tunduk kepada desakan yang ekstrem dan tidak rasional?

15. UMNO tidak perlu tunduk kepada suara-suara yang ekstrem, baik yang muncul dari kalangan orang bukan Melayu, mahupun orang Melayu sendiri. Survival UMNO bergantung kepada sejauhmana pemimpin parti Melayu ini boleh bertindak secara rasional dengan mengasingkan diri (insulate) dari pengaruh desakan yang ekstrem dalam membuat sesuatu keputusan. Saya percaya, walau apapun perasaan kita terhadap sesuatu isu, majoriti rakyat masih berfikiran rasional.

Ketuanan Melayu

1. Apakah maksud Ketuanan Melayu? Perkataan tuan lazimnya diberikan kepada orang yang berada pada kedudukan yang tinggi. Justeru, ada yang mentakrif Ketuanan Melayu sebagai Ketuanan Raja-Raja Melayu. Takrifan ini mudah difahami kerana dalam sistem kerajaan Melayu tradisional, Raja berada pada kedudukan yang paling tinggi. Hari ini, Yang di-Pertuan Agong, yang dipilih setiap lima tahun sekali di kalangan sembilan Raja-Raja Melayu, adalah Ketua Negara, iaitu kedudukan tertinggi dalam negara.

2. Walaupun digelar Tuanku atau Yang di-Pertuan, agak kurang tepat untuk menggunakan istilah “ketuanan” kepada Raja. Istilah yang lebih tepat ialah “kedaulatan” atau dalam bahasa Inggeris “sovereignty”. Kamus istilah politik Oxford mentakrifkan “sovereignty” sebagai “the ultimate political authority, subject to no higher power, as regards the making and enforcing of political decisions”. Atau dalam Bahasa Melayu bermaksud “kuasa politik tertinggi, yang tidak tertakluk kepada kuasa yang lebih tinggi, dalam pembuatan dan pelaksanaan keputusan politik”.

3. Maka tepatlah istilah kedaulatan itu digunakan untuk Raja. Dalam sistem pemerintahan kerajaan Melayu tradisional, Raja adalah tonggak kekuasaan di mana kedaulatannya tidak diatasi oleh apa atau sesiapapun. Dalam sistem pemerintahan moden hari ini, Raja adalah Raja Berperlembagaan, di mana kuasa Raja adalah tertakluk kepada Perlembagaan. Konsep kedaulatan juga telah mengalami evolusi, di mana dalam sistem antarabangsa, ianya dirujuk kepada negara. Negara berdaulat (sovereign state) adalah negara yang merdeka, berpemerintahan sendiri (self-government) dan tidak tertakluk kepada kuasa asing.

4. Bolehkah Ketuanan Melayu disamakan dengan Kedaulatan Raja? Tentu sekali tidak. Dalam perbendaharaan sejarah, orang Melayu disebut sebagai “the subject of Malay Rulers”. Subject bermaksud “hamba” atau “rakyat”, bukan tuan.

5. Jadi, apakah maksud Ketuanan Melayu? Ada yang mentakrif Ketuanan Melayu satu i’tiqad atau kepercayaan tentang keunggulan atau keagungan bangsa Melayu yang bercanggah dengan Islam. Orang Melayu itu seperti bangsa Jerman di zaman Hitler yang menganggap bangsa Jermanlah bangsa paling agung dan bangsa-bangsa lain itu hina-dina semuanya.

6. Anggapan seperti ini hanyalah khayalan semata-mata. Orang Melayu rata-ratanya tinggi budi pekerti dan sentiasa merendah diri. Jika orang Melayu mempunyai sifat superiority atau supremacy seperti bangsa Jerman, barangkali sudah berlaku holocaust di Malaysia . Tetapi hal itu tidak terjadi.

7. Malah, penghormatan yang diberikan oleh orang Melayu kepada kaum-kaum lain amat tinggi. Orang Melayu amat senang memanggil Ah Chong dengan panggilan tauke, Samy dipanggil macha, malah pekerja Bangladesh pun dipanggil boss. Jika Ah Chong atau Samy adalah pegawai kerajaan, kedua-duanya dipanggil tuan.

8. Ketuanan Melayu tidak ada hubungan dengan semua ini. Ia bukan bermaksud Kedaulatan Melayu kerana yang berdaulat bukan Melayu, tetapi Raja Melayu. Ia juga bukan bermaksud hubungan tuan dan hamba, di mana orang Melayu adalah tuan dan orang bukan Melayu adalah hamba. Secara realitinya tidak pernah berlaku begitu. Ia juga bukan bermaksud ketaksuban kepada faham keagungan atau keunggulan bangsa. Fahaman ini langsung tidak disokong oleh fakta psikologikal atau empirikal.

9. Jadi apa maknanya Ketuanan Melayu? Baru-baru ini saya ada berbual dengan seorang ahli sejarah. Bagi beliau, ketuanan Melayu itu bermaksud keterasan bangsa Melayu. Budaya Melayu, sistem kerajaan Melayu, agama orang Melayu iaitu Islam, bahasa Melayu, adat Melayu adalah sifat-sifat penentu (definitive characters) Tanah Melayu yang berterusan sehingga ke hari ini.

10. Sistem Kerajaan Melayu sudah wujud di Tanah Melayu lama sebelum kedatangan penjajah Inggeris. Di bawah sistem ini, agama Islam, bahasa Melayu, budaya Melayu dan adat istiadat Melayu mempunyai tempat yang amat tinggi.

11. Penjajahan Inggeris merubah sedikit sebanyak sifat-sifat definitif ini. Sistem birokrasi moden yang dibawa oleh penjajah Inggeris mula menghakis kuasa Raja. Di Negeri-Negeri Melayu Bersekutu, Raja tidak lagi mempunyai kuasa pemutus kecuali dalam hal-hal berkaitan agama Islam dan adat istiadat Melayu. Malah, dalam hal ehwal agama Islam pun seringkali berlaku kekaburan antara kuasa Raja dan kuasa Residen Inggeris. Misalnya, kutipan zakat. Adakah zakat tergolong dalam hal ehwal Islam yang berada di bawah bidangkuasa Raja, atau hasil negeri yang berada dalam kawalan Residen Inggeris.

12. Pun begitu, apabila Tanah Melayu merdeka, sifat-sifat definitif ini dikekalkan dalam Perlembagaan Persekutuan. Kedaulatan Raja-Raja Melayu, Islam sebagai Agama Persekutuan, Bahasa Melayu sebagai Bahasa Kebangsaan dan hak-hak keistimewaan Melayu adalah teras Perlembagaan kita.

13. Di samping itu, oleh kerana kaum-kaum lain juga sudah menjadi rakyat negara ini, mereka juga mendapat naungan Raja-Raja Melayu. Perkara 153 Perlembagaan Persekutuan mempertanggungjawabkan Yang di-Pertuan Agong untuk mempertahankan hak-hak yang sah bagi semua kaum, di samping memelihara hak-hak keistimewaan Melayu. Sebagai timbal-balas, orang bukan Melayu juga mesti taat kepada Raja Melayu, seperti yang termaktub dalam Rukunegara.

14. Hari ini, subject of Malay Rulers bukan sahaja orang Melayu, tetapi orang bukan Melayu juga. Malah, darjah-darjah kebesaran yang dahulunya dikhususkan untuk golongan bangsawan Melayu, hari ini turut dianugerahkan kepada orang bukan Melayu. Satu ketika dahulu, seorang kenalan bukan Melayu yang mendapat gelaran Datuk menceritakan kepada saya, betapa bangga beliau berada pada kedudukan yang tinggi dalam sistem kerajaan Melayu. Sedangkan teman-teman Melayu beliau pun tidak berada pada kedudukan itu.

15. Pada saya, Ketuanan Melayu, jika difahami dari sudut Keterasan Melayu yang sebati dengan Islam dan diwarnai dengan budi pekerti yang mulia, akan mewujudkan keadaan yang adil dan harmonis di negara kita.

16. Malangnya, istilah Ketuanan Melayu itu sudah dihantukan (demonize) oleh ramai orang. Wan Azizah bertegas mahu membakul sampahkan Ketuanan Melayu. Apa yang beliau maksudkan dengan Ketuanan Melayu, saya tak tahu. Chua Soi Lek pun lantang berkata Ketuanan Melayu adalah perkataan terlarang (taboo). Apa yang dia tahu tentang Ketuanan Melayu, saya pun tak tahu. Katanya, orang sudah tidak suka dengar perkataan Ketuanan Melayu, distasteful begitu. Oleh itu, tak semena-mena Ketuanan Melayu menjadi perkataan terlarang.

17. Perkara yang ramai orang tak suka dengar tak bermaksud terlarang. Malah, perkara yang ramai orang suka itulah kadang-kadang dilarang.

Facts and Fallacies in Malaysian Politics

What people perceive in politics is sometimes far more important than the reality. In the world where information too often implodes into meaningless symbols, facts are perceived as fallacies, while fallacies are perceived as facts. The ability of political spinners to create perception that matters is thus central to maintaining one’s political prowess.

Creating perception has therefore been an important art of politics. This rule of thumb was acknowledged by none other than Machiavelli. A virtuous prince, according to this political guru, must create lasting perception of his grandeur, spirit, gravity and fortitude so that the people will perceive him as a strong leader. He must endeavour to obtain fame for being great and excellence. He must foster a psychology of success to win people’s hearts and minds. His end is to make people love him and loyal to him.

If that does not work in commanding people’s love and loyalty, a virtuous prince must create a perception of his strength and supremacy. Even though the people will not love him for the show of brute force at his disposal, at least they will be less tempted to challenge his authority. By doing this the prince will retain his power and perpetuate his rule. He will be a virtuous prince as long as he is able to play this perception game tactfully.

But in politics, creating perception is not the sole prerogative of those in power. Those who are eyeing for power are also very much at it. Furthermore, the advancement in information and communication technology facilitates the creation and dissemination of perceptions by those in power, as well those who are not.

There is no harm in creating perception that wins or erodes people’s confidence in a politician or a political party. That is the rule of political game. Politicians know this very well, and they are willing to brave the challenge.

However, there is a danger in creating perceptions that go overboard. Reality-defying perceptions that are repeatedly said or depicted over time will create long lasting fallacies that will cloud and contaminate people’s mind.

In that sorrow state of mind, people will not be able to distinguish perception from reality. While democracy is about making choice, living under the spell of fallacies will make it hard for the people to make the right choice. Democracy is meaningless when the people fail to make the right choice.

There are too many fallacies in Malaysian politics, but I will only focus on one, i.e. Malaysia is an authoritarian state where the scope for political competition is very limited and the government often resorted to undemocratic means to retain power.

Too often we come across these perceptions. Our election is perceived as not free and fair; our media is muted; and people’s rights and freedoms are unjustly curtailed. These are just some of the mind-boggling perceptions in the marketplace of Malaysian politics.

The existence of Internal Security Act, University and University Colleges Act, Sedition Act, etc. which restrict the enjoyment of certain rights and freedoms exacerbated these perceptions. The repeal of these laws, as some people argue, will pave the way for Malaysia’s transition into full democracy.

It is true that these laws must be enforced sparingly and legitimately. Its excessive enforcement for illegitimate purposes will of course lead to transgression of people’s rights and freedoms. No amount of force will be effective in containing people’s anger and hatred toward the government once their rights and freedoms are excessively encroached upon. The government itself runs the risk of losing its legitimacy altogether if this happens.

But the fact remains that these laws are useful and effective in maintaining law and order under exceptional circumstances.

Just take the recent discovery of al-Qaeda operatives in Malaysian universities as an example. Had it not because of the existence of the Internal Security Act, our police force will face difficulties to act swiftly in containing al-Qaeda’s activities on Malaysian soil.

We know very well that our democracy will be at stake if we allow these militant activities to gain ground in our own backyard. We cannot imagine living under the rule of extremist militants who regard democracy as just another devil.

The role of democratic government is not only to allow people to exercise their democratic rights, but also to protect these rights from erosion.

Merely saying that the existence of preventive detention laws impede democracy is thus a fallacy. The fact is, under certain circumstances, their existence is essential to defend democracy itself. In a nutshell, or rather ironically, the use of ISA under such circumstances promotes rather than erodes democracy.

What is even more, Malaysia is already a democratic country even with these laws in place. Not only that we have periodic elections at least once in every five years, our electoral politics is also highly competitive.

Both the ruling party and the opposition have to fight tooth and nail to win elections. Unlike in other authoritarian states, election in Malaysia is not a sure thing. The ruling party is not always assured of its victory. The people are free to make their own choices, and they will not be persecuted for making those choices.

We have a vibrant civil society too. Just browse through our newspapers. We will find leaders of non-governmental organizations, politicians, intellectuals and individuals making comments about national policies and issues of public interests. Some of the views are in line with government policies, while the rest are opposed to it. This is in the so-called mainstream newspapers.

What about those comments in the opposition-inclined newspapers and online news portals. You can hardly find views which are supportive of the government. And yet, these views are tolerated as long as they do not transgress the law or contain fabricated lies. No one has been detained for expressing their views, unless those views border on sedition or national security.

Opposition newspapers are granted publication permits. They are normally left to their own devices except when they transgress the permissible limit of law and ethics. Reporting lies – such as Felda going bankrupt – is just an example of transgressing the parameter law and ethics.

And most of the time, the government responded to the public views expressed through the media. Nowadays, it is not strange to find government changes its policy after receiving feedback from the people.

In drawing up certain policies, the government even consulted various interest groups that form our vibrant civil society. Of course, it is impossible for the government to accept all those views, but the propensity to provide avenues for expression of such views and to listen to them alone constitute an important characteristic of a democratic government.

In this era of information revolution, or rather implosion, people tend to perceive political blogs and online news portals, especially if they are critical of the government, as independent, unbiased and trustworthy.

This is another fallacy. Just look at a number of popular local online news portals. They too have their own political masters. In most cases, they are aligned to the opposition which explains why their reporting is often biased and sometimes even rogue. And the fact is, this kind of news portals are mushrooming in Malaysia, despite the existence of the allegedly draconian laws.

Describing Malaysian political system – whether democratic or otherwise – is thus not a straight forward task. One has to look at the nuances to arrive at a fair conclusion. Looking at the nuances means the ability to rise above perceptions and discover the realities. It also means less emotion, and more objectivity.

This reminds me of my professor, Harold Crouch, a renowned political scientist who authored Government and Society in Malaysia about two decades ago. Unlike other Westerners who often had jaundiced view about Malaysian politics, he is a man of objectivity who never allows emotion to taint his analysis of Malaysian politics.

Given that no democratic political system is perfect, Professor Harold describes the degree of democratic practices in a political system by using repressive-responsive model. Putting a country in a repressive-responsive political continuum, he observed that a country often moves back and forth the two ends of political continuum like a pendulum swing.

When the country moves closer to the repressive end of the political continuum, by using repressive apparatuses to limit political competition for instance, it becomes less democratic and more authoritarian. Likewise, when it moves closer to the responsive end of the political continuum, by responding to the demands and aspirations of the people for example, it becomes more democratic and less authoritarian.

Analysing Malaysian politics in the 1980s through the 1990s, Professor Harold described Malaysian political system as neither authoritarian nor democratic. The country’s political dynamics dictated that its political system moved back and forth the two ends of the political continuum without following a particular pattern.

Using the same model of analysis, I would argue that Malaysia is now moving closer and closer to the responsive end of the political continuum. Malaysian government has responded very well to the wishes and aspirations of Malaysians irrespective of race, creed or colour through its Government Transformation Programme, People First Performance Now policy and 1Malaysia concept.

It is no exaggeration to say that these policies and programmes are drawn up based on people’s views about things that top their priority list, things that really matter to them.

Today, the voices of ordinary Malaysians find its expression into public policies through opinion polls and letters to the editor. This is not to mention the many memoranda and petitions submitted to ministers and government officials. As far as policy making is concerned, participatory democracy is now at work beyond the confine of the ballot boxes. There are so many channels through which people can express their concerns, air their views and convey their messages to the government. Ballot boxes are the last resort.

Political parties and interest groups too are pressing hard to get their voices heard by the government. And the government cannot simply ignore these voices given that the political landscape has changed significantly. It has grown more competitive and any slightest mistake the government makes will put it in a very bad light. No government wants to take the risk of losing electoral support for publicity blunder.

Considering all these facts, I will not be apologetic in saying that Malaysian politics is now far more competitive and far more democratic – both in form and substance - than many people may perceive.

This is fact, not fallacy.